ฉบับ: คุณตำนาน เมรุแตก กับ อะปิ๊ดปี้ปิ๊ด นักการภารโรงเลิฟเว่อร์

บทความนี้เขียนขึ้นจากปลายปากกาที่สะบัดด้วยอารมณ์เบื่อโลกของคนทำงานเบื้องหลังที่หายตัวเก่งยิ่งกว่านินจา กิน นอน ตื่นสาย หายตัวหลบเก่งจนนึกว่าลงนะหน้าทองไว้ ใครจะว่าวันๆ ไม่ทำงาน... เออ! ก็ทำมั่งไม่ทำมั่งตามอารมณ์ศิลปินนั่นแหละ!

ถ้าคุณกำลังมองหาบทความที่มีสาระ ข้ามไปก่อนครับ! เพราะนี่คือบทความสั้นสายดาร์กคอมเมดี้ที่ไม่มีสาระสิ้นดี แต่แอบแฝงความฉงนส่นเทห์มุมสะท้อนแบบมีนัยยะ ในเวอร์ชั่นคุณตำนาน เมรุแตก บุคคลในภาพเป็นเพียงตัวละครประกอบโยงเรื่องราวให้ได้อรรถรส โดยพี่หนึ่งชำนาญ และนักการคือประวิตร นักเขียนบทความเว็ปไซด์ของเรานั่นเอง เพียงแค่อยากขยับออกหน้าสื่อบ้าง นานๆ ครั้ง ซึ่งปกติจะอยู่แต่เบื้องหลัง จะได้ไม่มีใครว่า วันๆ ไม่ทำงาน ทำมั่งไม่ทำมั่ง กิน นอน ตื่นสาย หาย หลบ หาตัวไม่ค่อยพบ เดินหลบอย่างเดียว

ความหมายของชีวิต

​**พี่ตำนาน** *มือปืนรับจ้างรุ่นใหญ่ สายเด้าดึ๊กๆ แอบรับงานเงียบๆ ดุจนินจา คารูตู_ เห็นเงียบๆ แบบนี้ ถ้าอ้าปากเมื่อไหร่ มุกหน้าตายของแกทำเอาอากาศหนาวกว่าแอร์ 18 องศา แบบว่าขั้วโลกเหนือเรียกพี่สาวๆ นี่หลงติดคารมแกมาแล้วนักต่อนัก*

​อะปิ๊ดปี้ปิ๊ด นักการ หลายๆ คนอาจสงสัยว่าเป็นนักการทูตหรือเปล่า? แต่ต้องบอกตรงนี้เลยว่านักการภารโรงน่าจะเหมาะสมที่สุด เขามีอุดมคติประจำใจ คือ "อยากมี **หม้อหุงข้าว** เป็นของตัวเองสักใบ ก่อนตาย"

พอถึงเวลามาพบปะจุดนัดซุ่มจุ่มจิ้ม บรรยากาศที่เหมือนจะตึงเครียด อะปิ๊ดปี้ปิ๊ดก็เริ่มพล่ามเรื่องชีวิตตัวเองให้คุณตำนานฟัง ตั้งแต่เรื่องงาน เรื่องเงิน ไปจนถึงหนี้สินที่รุงรังยิ่งกว่าสายไฟที่พันอีรุงตุงนังตังนิงชะเอิงเอ่อเอย

ชีวิตผมมันโนเนมว่ะพี่อยากทำอะไรที่มีความหมายบ้าง" ตำนานเลยตอบว่า "ชีวิตไม่มีความหมายหรอก ไอ้น้อง... เราแค่พยายามหาคำมาอธิบายความซวยของตัวเองไปวันๆ เท่านั้นแหละ" ฮ่าๆๆๆๆๆ

อะปิ๊ดปี้ปิ๊ดถามต่ออีกว่า พี่... "**ถ้าคนเรารู้วันตายล่วงหน้า หรือรู้ว่ากำลังจะถูกจองจำ ชีวิตเราจะดีขึ้นป่ะ?"**

ตำนานหันไปมองหน้าช้าๆ แล้วตอบว่า "ไม่หรอก... แค่ความเครียดมันหมดเร็วขึ้น"

อะปิ๊ดปี้ปิ๊ดคิดในใจ แหม๋ๆๆๆ... คมๆๆ กริบยิ่งกว่ามีดหั่นเนื้ออีกช่ะ

อะปิ๊ดปี้ปิ๊ดถามต่ออีกว่า งานวันนี้ยากไหมพี่ ตำนานตอบสั้นๆ ว่า "ต้องยิงใกล้ๆ" อะปิ๊ดปี้ปิ๊ดก็นึกว่าพี่เขาจะโชว์ความเก๋า แต่ที่ไหนได้... เขาคิดวางแผนจัดการเป้าหมายใกล้ชิด ชนิดที่ว่าปลายกระบอกปืนจ่อจมูกเลยล่ะ

อะปิ๊ดปี้ปิ๊ดถามชื่อเป้าหมายจากตำนาน เพราะอยากรู้ว่าใครกันที่โชคร้ายจะโดนพี่ตำนานหมายหัว...?

ตำนานมองด้วยสายตาว่างเปล่า "เป้าหมายวันนี้ชื่อ... อะปิ๊ดปี้ปิ๊ด ทันทีทันใด อะปิ๊ดปี้ปิ๊ด (หัวเราะร่วน) "เฮ้ย! ชื่อเหมือนผมเลยพี่ โลกแม่งกลมสัส!" ตำนาน (มองด้วยสายตาว่างเปล่า) "เออ... กลมจนน่าเชื่อเลยล่ะ"

วินาทีนั้น อะปิ๊ดปี้ปิ๊ดบอก เดี๋ยวก่อนพี่ !! พร้อมควักรูปถ่ายออกมา ไม่ใช่รูปใครที่ไหน แต่เป็นรูปพี่ตำนานที่กำลังยืนคุยงานกับศัตรูอยู่!! พร้อมกับบอกว่า ผมก็รับงานมาเหมือนกันพี่ คนในรูปถ่ายนั่นไง พี่ตำนานหยิบรูปมาดูเลยร้อง ห๊ะ...!! ทั้งสองพูดพร้อมกันว่า วันนี้แกจะต้องตุ๊ยดุ่ยสะบาลาฮึ่มซัมเบ้แน่นอน อะปิ้ดปี้ปิ้ดสวนกลับ "แต่ผมไม่คิดว่าเป็นพี่นะ" ถ้ารู้คงไม่รับงานนี้ เพราะว่าที่ทำไปเพราะแค่อยากได้เงินไปซื้อหม้อหุงข้าววววเฉยๆ ทั้งสองคนถอนหายใจยาวๆ แล้วพี่ตำนานก็พูดประโยคที่ทำเอาอะปิ๊ดปี้ปิ๊ดจุกอก

พี่รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ตำนานพูดเบาๆ พี่มีข้อมูลหลักฐานทุกอย่าง ข้าไม่ปล่อยไว้แน่ นับถอยหลังรอเลย ​แล้วพี่รับงานนี้ทำไม? ตำนานหัวเราะอย่างดังแล้วก็พูดว่า ถ้าฉันไม่รับ คนอื่นก็รับอยู่ดี... อย่างน้อยแกก็ได้ตายกับคนที่คุยด้วยรู้เรื่อง"

​"ปัง!" ภาพตัดดำสนิท ทิ้งไว้แค่เสียงลมที่ยังพัดปลิวไปมา

เรื่องนี้สื่อถึง.........ให้รู้ว่า "อย่าพยายามหาเรื่องเล่าเท่ๆ ให้ตัวเอง โดยการพูดให้ร้ายคนอื่น เพราะบางทีเรื่องเล่านั้นอาจจะเป็นเรื่องของคุณเอง" มันดูเหมือนคนปัญญาอ่อน "คนฟัง" เรื่องเล่าด้วยก็เช่นกัน อย่าเชื่อโดยไม่หาข้อมูลความจริง มันคือยาเบื่อชั้นดี ความจริงที่รู้ในตอนท้ายมันขมกว่าเหล้าขาว และเจ็บแสบกว่าน้ำมันมวย เพราะเมื่อความจริงเปิดเผย... ตัวเองก็หมดราคา ไม่มีค่าพอที่จะแลกแม้กระทั่ง "หม้อหุงข้าวใบเดียว" เชดดดโด้....! ใครจะไปนึกว่าการนั่งคุยสัพเพเหระ คือการประจานตัวเองล่วงหน้าให้เพื่อนฟัง อย่าไปให้ค่าคนสมองหมา ปัญญาควาย น๊ะจ๊ะทิงจา

EP.1 บทหนังสั้น | ตอน คุณตำนาน กับ นักการอะปิ๊ดปี้ปิ๊ด สู่ตำนาน นักล่าอะไหล่ หม้อหุงข้าว

เมื่อตำแหน่ง มอบอำนาจ ทุกการตัดสินใจ คือกุญแจ สู่ความมืด สร้างศิลปะโจรกรรม จากสถานการณ์จริงเป็นผู้เล่าเรื่อง สู่จินตนาการถ่ายทอดตัวอักษร กลั่นกรองร้อยเรียงเป็นเรื่องเล่า เมื่อความจริงถูกบดบัง ตัวหนังสือจึงต้องเริ่มทำงาน

---

เขาส่องไฟไปที่ลังไม้ใบใหญ่ที่หน้าตาเหมือนถังขยะเทศบาลนครกะปอม ที่มีบางอย่างดูแปลกๆ แต่ไม่รอดพ้นสายตาระดับมือหนึ่งอย่างคุณตำนานไปได้ เขาสังเกตเห็นว่ามันคือ ตัวการสำคัญที่คอยกัดกินของในขยะเน่าๆ พี่ดูดิ มันกระจัดกระจาย เละเทะ รอยฉีกลากยาวแบบนี้ หมา แน่นอน 100%

ฝ่ายคุณตำนาน (หยิบกิ่งไม้ที่วางอยู่ไกล้ๆ ออกมาเขี่ยออกดูแบบนิ่งๆ) อะปิ๊ด... มึงดูรอยฉีกนี่สิ รอยถลอกมันมาจาก 'การดึง' ไม่ใช่การแทะ" อะปิ๊ด "หือ? หมายความว่าไงพี่?" "หมายความว่ามีคนจงใจ 'ศัลยกรรม' ให้มันดูเละ ทั้งที่จริงๆ มันแค่โดนฉีกเอาบางอย่างไป แล้วทำให้ดูเหมือนปกติ แล้วปกปิดบางอย่างให้หลงประเด็นด้วยศพหนูที่ตายห่า เพราะว่าแอบกัดสายไฟไปแดก... มีบางอย่างอยู่เบื้องหลังหนูแน่นอน และยัดเยียดความตายให้หนู....???

[โปรดติดตามตอนต่อไป] 🙏

---

ถ้าชอบแนวนี้ วันหลังจะมาเล่าอีก "พี่ตำนานกับงานสีดำ" รับรองว่าดุเดือดจนอยู่ไม่ได้แน่!

บทหนังเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

เสร็จกูละมรึง เก็บหลักฐานหนูกินไฟ พัง รายวันจนน่าสงสัย กินไปได้ยังไง นั่น BK นะ ไม่ใช่ MK เมื่อของเสียไม่ได้เสียจริง ของที่หายไป ของที่หายไม่ได้หายไปไหน แต่มันแค่เปลี่ยนที่อยู่ ของเสียที่ไม่ใช่ขยะ ของเสียที่นี่แต่คืนชีพที่อื่น เก็บแทบตายขายได้ พังจริงป่าว? ตัวนี้พังสั่งด้วย พังที่นี่ ขายดีที่โน่น ซากของตายขายได้เฉย

"เรามักจะตามหาคนผิดในคดีที่ของหาย... แต่เรามักจะลืมไปว่า คนที่ตะโกนบอกว่าของหายเสียงดังที่สุด อาจเป็นคนที่กุมกุญแจและอำนาจไว้ในมือ" ของเสียก็เช่นกัน มัวแต่ตามหาว่า "ทำไมมันเสีย" แต่ไม่เคยมีใครถามว่า "ไอ้ที่เสียมันไปไหน?"